Lyme en een zware-metalenvergiftiging

kip en het ei van LymeNagenoeg iedereen heeft in meer of mindere mate te kampen met een zware-metalenvergiftiging. Dit komt doordat ons milieu ernstig vervuild is. Het ontgiftingssysteem van Lyme-patiënten werkt echter minder goed dan dat van een relatief gezond persoon. Hierdoor is de mate van een zware-metalenvergiftiging vaak ernstiger. Ook zorgt een ernstige vergiftiging voor een achteruitgang van het immuunsysteem, waardoor men eerder vatbaar is voor Lyme.

Het blijft daarom het kip en het ei verhaal: heb je een vergiftiging doordat je geïnfecteerd bent, of heb je een infectie doordat je vergiftigd bent?

Verschillende testen om een zware metalen vergiftiging vast te stellen:

Een bloedtest is een momentopname, want het lichaam zorgt ervoor dat het bloed zo schoon mogelijk is en slaat de zware metalen vooral op in de weefsels. Een lage concentratie in het bloed zegt dus niets over de weefselconcentratie. Evenals een hoge bloedconcentratie niets zegt over de weefselconcentratie, want het kan goed dat je kort daarvoor hebt bloot gestaan aan een gifbron, waardoor de concentratie tijdelijk verhoogd is.

Een speekseltest wordt vooral ingezet om na te gaan of amalgaamvullingen lekken.

Een urinetest toont aan hoeveel zware metalen worden uitgescheiden, maar omdat niet iedereen die met Lyme is geïnfecteerd, in staat is toxines uit te scheiden, zegt ook deze test niet altijd zoveel. Door echter een dag voor de meting de chelator DMSA in te nemen, wordt eenmalig een hoog gehalte zware metalen uitgescheiden. Een chelator bindt zware metalen, waardoor ze het lichaam gemakkelijk kunnen verlaten. Dit noemt men een provocatie-test. De uitslag van deze test is wel een goede indicatie van de concentratie in het weefsel.

Haar- en nagelanalyse geven relatief betrouwbare informatie over een chronische vergiftiging met zware metalen in het weefsel, maar deze analyse zegt niets over het moment zelf, want het duurt ruim drie maanden eer een nagel of haar lang genoeg is om er een analyse mee uit te voeren. Het is dus geen betrouwbare test om het ontgiftingsproces te monitoren.

Nut van zware-metalentest

Omdat nagenoeg iedere Lyme-patiënt kampt met een zware-metalenvergiftiging en de behandeling ongeacht het soort vergiftiging hetzelfde is, is een test haast overbodig. Zeker ook omdat de testen niet altijd even betrouwbaar zijn. Daarom is het verstandig om sowieso te ontgiften van zware metalen. ongeacht de testuitslagen.

Toxaprevent of zeoliet zijn natuurlijke middelen waarmee je kunt ontgiften. Het oraal innemen van DMSA is ook een optie. Doe dit laatste echter alleen onder begeleiding van een arts, want je dient dan ook extra mineralen in te nemen en stopmomenten in te lassen.